Jullie zijn nu op een punt aangekomen in jullie ziele-geschiedenis, waarop zich een afronding voltrekt, een voltooiing van een bepaalde fase in die geschiedenis. Op het moment dat je het helerschap of leraarschap op je gaat nemen, verschijnen er een aantal mogelijke valkuilen op je pad. Deze vinden hun oorsprong uiteindelijk in een bepaald onbegrip over het proces van heelwording in een ander en jouw rol daarin.
Velen onder jullie, zeker de spiritueel geïnteresseerden, zijn geneigd voornamelijk in de bovenste helft van hun energieveld te leven, dus boven je middel: in je hartchakra, in je hoofd; soms ook in het derde oog, waar gevoelige mensen veel kunnen waarnemen. Dit alles is weliswaar een teken van ontwikkeling, maar zolang het gebied in de onderste helft van je aura, je buik – de zetel van je emoties en passie – verboden blijft, weggedrukt, kun je niet één zijn. Dan ben je niet één met jezelf.
De strijd waar de vrouwelijke energie doorheen is gegaan, is ook mijn innerlijke worsteling geweest. De machteloosheid die ik heb ervaren in mijn aardse leven was niet alleen persoonlijk, maar weerspiegelde iets algemeens in de vrouwelijke energie. Ik werd gereduceerd tot een hoer. Dit is niet alleen mijn pijn. Het feit dat deze geschiedenis zo vervormd is geraakt, heeft met jullie allen te maken en met het wegstoppen en onderdrukken van de vrouwelijke energie.
Vandaag is het de Dag van de Aarde. Dus een prima dag (net als alle andere) om eens stevig stil te staan bij jouw verbinding met de aarde. En dat gaat verder dan stilstaan bij hoe we aards gezien met de aarde om gaan, en het gaat energetisch ook verder dan gronding alleen.
Ieder mens wordt omgeven door een energieveld, dat niet waar te nemen is met onze zintuiglijke ogen. Je zou kunnen zeggen dat dit energieveld, de aura, gemaakt is van heel subtiele materie.
Je kan het zien als poppetje, wat je openmaakt, tot er een heel klein poppetje in zit wat uit één stuk bestaat wat niet meer te openen is. Het kernpoppetje als het ware. Wij mensen zitten energetisch anatomisch precies zo in elkaar.
Als we iets negatiefs ervaren, voelen we ons zwaar, vertragen we en verlagen we in trilling. Wat we dus eigenlijk willen, is niet in trilling verlagen.