Dagelijks hoor ik mensen zeggen: "Had ik maar geluisterd naar mijn intuïtie." De grootste zonde die een mens begaat, is toe te staan dat zijn identiteit wordt gevormd door de ervaringen van anderen. Dit is de zonde: niet wachten op je eigen ervaring, maar blindelings de ervaringen van anderen als absolute waarheid accepteren.
Vanuit kinderlijk vertrouwen én kinderlijke onmacht ben je gaan geloven wat ze over je zeggen, ook al wist je diep van binnen dat het niet klopte. Je bent er langzamerhand tegen wil en dank van overtuigd geraakt. Zo vormde zich een instinctieve motivatie in jou, een “drive”, die vooral gericht was/ is op het tevreden stellen van anderen méér dan op het ontwikkelen van jouw authenticiteit, je creativiteit en je levensvreugde!
Dit artikel schreef ik naar aanleiding van het verschijnen van het boek De Verboden Man Spreekt van mijn partner Pamela Kribbe. Zij vroeg me of ik iets wilde schrijven over de verboden man in mezelf; wat die heeft ervaren, wat er precies verboden is/was en wat het verbod voor gevolgen heeft gehad voor mij op gevoelsniveau.
Er zijn er maar weinig die zich verbinden met hun ware kracht, want het klinkt niet logisch dat er power te vinden is in ontspanning, in loslaten, in liefde, vreugde of gelukzaligheid. Hen is geleerd dat strijd, ontbering en opoffering nodig is voordat de beloning van grote overvloed gerealiseerd kan worden. De meesten begrijpen niet dat de strijd - waar zij zich in hun queeste naar succes en groei expres in mengen - juist tegen hen werkt.
Wanneer de vader het kind in de steek laat, leidt dit vaak tot een gebrek aan (zelf)vertrouwen. Als de moeder het kind in de steek laat, dan zorgt dit over het algemeen voor een tekort aan zelf-liefde. Wat zich uit in zich niet veilig, niet-thuis voelen. Daarom ook: de vader bouwt het huis en de moeder maakt het een thuis.
Weet dat de activiteiten van verandering - die op dit moment plaatsvinden - tijdelijk zijn en slechts de eerste stappen vertegenwoordigen van veel dat komen gaat. Deze tijden zijn voorspeld, er is over geschreven en er wordt al duizenden jaren naar uitgekeken, en nu is het eindelijk zover. Het is begonnen. Vertrouw en sta het proces toe.
Sinds het einde van het Gouden Tijdperk van Atlantis hebben we met innerlijke splitsingen geleefd die nu zo snel mogelijk overbrugd willen worden. We kunnen op aarde geen nieuwe, onbevlekte en sterke fundamenten bouwen voordat wij onszelf verbonden en één kunnen ervaren met ons eigen Lichtlichaam en met de Bron.
Lieve mensen, ik ben jullie vriend, ik kom hier als gelijke. Je hoeft voor mij niks te verbergen. Ik heb alles wat er in een mensenhart kan leven gezien in mijn eigen hart. Ook ik had te maken met angst, twijfel, met weerzin en woede, al die menselijke emoties die je uit het licht halen. Waarom is het zo moeilijk dit licht vast te houden in je dagelijks leven? Terwijl je niets liever wilt dan daarin zijn, te kunnen ontspannen, moeiteloos te kunnen zijn. Je sluit je er van af.
Wanneer diepe angst en pijn zich losmaken uit je onderbewuste, komen vaak oude herinneringen en bijbehorende patronen opnieuw in het hier en nu je leven binnen. Dat betekent dat je ze ervaart als nieuwe angsten of pijnlijke gebeurtenissen die je in het verleden nooit volledig hebt doorvoeld, geïntegreerd en losgelaten hebt. Dan stort je als het ware onverwacht in je eigen drama en trauma’s. Alles in je lijf en je energielichaam wil dit los laten, want je wordt er letterlijk ziek van.
Als jij je onveilig voelt, heb je ook stevige muren om je heen opgetrokken en een mechanisme aangewend om dit in stand te houden. Je zoekt dan namelijk voortdurend bevestiging van buitenaf, soms vraag je er letterlijk om. En als het dan tegenvalt wat je te horen krijgt, ga je je heel onveilig en angstig voelen. Als je je hier nog niet helemaal bewust van bent, dan creëer je eigenlijk je eigen spiraal naar beneden.